Hokjes

Hokjes. Hokjes. Hokjes. Deze rage heeft een hele tijd flink wat mensen ‘van de straat’ gehouden, maar ook nu nog houdt het de gemoederen goed bezig. Hokjes, en de afschuw ervan. Hokjes, en de daarvan zogenaamd bewust genomen afstand. Misschien niet direct met de term ‘hokjesgeest’, des temeer met het begrip ‘individu’, want als er één ding belangrijk is geworden in de (jongeren)maatschappij in 2007 is het wel het individu. Het is nou eenmaal hip om jezelf als sterk individu te zien, voor je eigen waarden en normen te staan en daarmee ook naar buiten durven te komen en ‘een hokjesgeest’ past daar natuurlijk helemaal niet bij. Voor sommigen dood- en doodnormaal. Voor anderen een helse dagtaak.
Nou viel mijn oog op een advertentie van een feest waarvan de naam mij ontschoten is dat zich in het bijzonder wilde profileren als zijnde een ‘niet in hokjes denkende organisatie’. Grote koppen en een flinke introductietekst waarin zinnen als ‘Denk niet in hokjes!’ en ‘Weg met de hokjesgeestmentaliteit!’ niet werden gemeden. Ik las het nogmaals. En nogmaals. Iets stoorde me aan dit bericht. Maar wat? Het antwoord was al even duidelijk als de felle kleuren die de ontwerper in deze advertentie heeft gebruikt. Is het niet overduidelijk dat wanneer je zó enorm je best doet om absoluut niet in hokjes te denken, je aan één ding niet ontkomt; je zal daarvóór juist heel erg in hokjes moeten denken om te weten waar je jezelf tegen afzet. Ik stel me gemakshalve en redelijk zwart-wit voor dat ik heel de dag door bezig ben om vooral geen hokjesmentaliteit te hanteren. Ironisch genoeg zal ik me dan júist bezig moeten houden met die hokjes om maar vooral in de gaten te houden, waarvan ik juist zo’n afstand wil nemen. Het uiteindelijke effect? Nul. Je bent weer terug bij af. Achterin de rij bij de kassa van de Aldi. Zwaar beladen en zonder vooruitgang.
Wat ik vind van hokjes denken? Een noodzakelijk kwaad. Net als dierproeven. Meer niet. Soms hebben we het nou eenmaal nodig om die lastige kutzwerver te onderscheiden van dat lekker ding. Bij wijze van voorbeeld plaats ik hen respectievelijk in de hokjes ‘lowlife’ (negeren) en ‘te doen’ (ook negeren. Dat zal ze leren die mokkels.)
Kalm staar ik van mijn kop koffie naar het raam. Buiten valt een minstens 120 kilo wegende vrouw van haar fiets. Zal ik haar helpen? Nee. Had ze maar niet…